Arbeid adelt

12309643_883457348419462_2365038522047366613_oSoms moet je weer eens wat schrijven omdat je maar niet toekomt aan schrijven. Ik heb zoveel ‘op de plank’ liggen dat nog voltooid moet worden. Alice & Willem III bij voorbeeld, de verhalen van Mozart en Ruby en ga zo maar door. En dan zit er nog van alles in mijn hoofd, zelfs een hele roman.

Ik heb nooit gebrek aan inspiratie, dat is het niet. Er is een drempel, een heel raar soort drempel. Daarom schrijf ik nu zomaar ineens een column. Eentje die gaat over schrijven en over niet verder gaan met schrijven. Of dat een stimulans is, weet ik nu nog niet.

Er is altijd zoveel te doen. Ook triviale dingen, die ik liever niet als triviaal zie. Bijvoorbeeld het huis schoon, opgeruimd en gezellig houden. Met een grote hond met volle vacht die graag buiten door de modder struint, is dat geen lullig klusje. En wisten jullie dat er in een nieuwbouwhuis een gigantische hoeveelheid stofdeeltjes overal op neerdaalt, dagelijks? Dat blijft voorlopig nog zo, bouwstof heb ik mij laten vertellen. Bouwstof, een woord om een tijdje mee bezig te zijn.

Alles wat je met aandacht doet is helemaal niet erg om te doen, leerde ik ooit tijdens een inspiratieweek. Of je nu een wortel raspt of aan het afwassen ben, als je aandacht volledig op de wortel of de vaat gericht is, voelt niets als corvee.
Het is nog waar ook. Ik weet dat, omdat ik hier al jaren mee oefen. Want die inspiratieweek, die was in het jaar 1999.

Toch is het een beetje halfslachtig focussen geworden. Doorgaans kan ik helemaal geen twee dingen tegelijk doen, maar denken en toch weten waar ik mee bezig ben, kan ik nu juist wel. Ik verdwijn niet helemaal in mijn gedachten, maar wortel of vaatwerk hangen er toch ook maar zo’n beetje bij. Ze trekken aan me en willen mij voor honderd procent. Daarom ga ik door met oefenen. Omdat het waar is wat ik tijdens die inspiratieweek leerde.

En nu komt het mooie: als ik schrijf denk ik natuurlijk ook, maar toch ligt het anders. Niets kan mij echt afleiden als ik er eenmaal goed inzit.
Aha! Ben ik daar soms bang voor? Hecht ik aan mijn tweeslachtigheid van aandacht op het karwei en wegdromen naar andere werelden of het dwangmatig bedenken wat ik allemaal nog moet doen? Daar ben ik nog niet uit.

Waar ik wel uit ben is dat de momenten van werken met de handen en ondertussen op ideeën komen voor het schrijven eigenlijk heel vruchtbaar zijn. Arbeid stimuleert de geest in expressieve richting.
Zo is het wel genoeg. Ik weet nu dat zomaar in het wilde weg een column schrijven om te schrijven aan kan zetten tot schrijven. Meer woorden zijn er nu niet nodig.

Eén gedachte over “Arbeid adelt”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *