De poncho’s van Annie en Tosca

De cover van het boek is al aantrekkelijk. In zo’n fijn gedekte kleur paars en een heel arty en toch sexy lettertype. Met de naam van de schrijver in gedekt oranje en de titel in koffiecrème-kleur. Vergrijsde kleuren noemen ze dat nu, geloof ik. Maar ik houd het op ‘gedekt’, dat vind ik meer passen bij ‘De poncho must go on’ (en andere afritsverhalen) van Tosca Niterink. Met in de binnenflappen ook nog foto’s!

De columns in NRC had ik niet gelezen, dus het was helemaal nieuw voor mij, die woeste reizen van deze twee, die ik graag op afroep in mijn directe omgeving zou willen hebben om mij aan hun humor te laven.

Nee, ik lieg. Ik wist er toch van. Op Facebook had ik al iets gezien bij Tosca en later bij Anita (‘Annie’ voor Tosca). Vooral de foto’s maakten indruk op mij, zowel kwalitatief als de onderwerpen. Het is trouwens een wonder dat de Facebook-politie geen censuur heeft gepleegd op de beelden van torenhoge penissen en vagina’s waar de reizende vrouwen op stuitten in een park in Zuid-Korea. Toen ik onlangs een oud You Tube-filmpje over hippies in de jaren zestig en zeventig wilde delen, werd mij dat door Facebook belet. Er kwamen een paar blote borstjes boven een lange India-rok in voor en in de verte een licht zwabberend piemeltje van een langharige die naakt aan het volleyballen was.

Hoe dan ook, wat ik zag van deze twee wandel- en dansvriendinnen (waarvan ik die ene uiteraard al kende van komische TV-programma’s) deed mij verlangen naar meer. Toen ik in ZIN las dat er een boek met hun reisverhalen was uitgegeven (ja, ook Nederland staat erbij) snelde ik naar onze leukste boekwinkel hier in Rotterdam-Kralingen (Amesz! Ik mag op mijn eigen weblog best reclame maken) om het te kopen.

Man, man, wat een stoere vrouwen. Als ik dit gedaan zou hebben, was ik al lang dood geweest van uitputting en door stress. Oké, ze zijn een paar jaar jonger dan ik, maar dan nog! Honderden kilometers! Zware bepakking! Bloedheet en brandende zon! Heuvels! Bergen! En Tosca rookt nog ook. Hoe kan dit.
Goed, ze lagen dan wel een keer in de bloedhitte huilend onder een struik, met het inmiddels kokende water uit de veldfles aan hun kurkdroge gebarsten lippen, maar ze hebben het toch maar mooi overleefd. Inclusief dat bizarre India-avontuur, waarbij ze hals over kop het land moesten verlaten om niet in de Indiase kerkers te worden gesmeten. En al die blessures en plotseling opkomende rare dingen aan hun wandellijf! Nee, ik vertel niets. Het kost me al moeite niet te gaan citeren uit het boek omdat ik regelmatig moest grijnzen of zelfs in ongecontroleerd lachen uitbarstte. Wat een humor! Grandioos.
Dus ik zou zeggen, kopen dat boek ‘lieve mensen’! En gauw, want deze eerste lading is vast en zeker snel uitverkocht en een tweede druk, daar gaan toch al gauw een paar weken overheen.

Emmy Fons
December 2018

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *