Frisse kijk

In de krant las ik dat de linker- en de rechterhersenhelft de wereld anders zien. Wil je de exacte afstand tot een voorwerp weten, dan roep je het linkerdeel aan. En is het nodig de verhouding tot andere voorwerpen te bepalen dan komt het rechterdeel in actie.
Mijn hersenhelften zijn de weg een beetje kwijt. Daarom leef ik in een wonderlijke wereld. Ik kan alles op twee manieren zien. Zelf noem ik het ‘het vertrouwde beeld’ en ‘het beeld dat ik, qua dimensie, voor het eerst lijk te zien’. Het schakelaartje in mijn hoofd bedient zichzelf. Ik heb er geen zeggenschap over. Wel kan ik de terugklik maken. Dan moet ik aan een situatie denken vanuit een bepaalde richting. Dat is vaak lastig. Waar is de wc ook alweer? vraag ik me dan ineens af. Met afstand heeft het niets te maken. Eerder met richting. Handig is het óók. Het brengt me een frisse kijk op de dingen. Alsof ik alles steeds weer voor het eerst beleef.
Zullen we dit verhaal maar onder ons houden? Voordat je het weet lichten ze je hersenpan, op z’n Frankensteins. Eh….welke toets moet ik ook alweer gebruiken om deze column te verzenden?

 

Vloeken

Trots ben ik er niet op, maar als ik gestrest ben, ga ik snel over van goedverzorgd Nederlands naar ordinair vloeken. Daarbij heb ik wel de tegenwoordigheid van geest mij voornamelijk in huiselijke kring te laten gaan. Daar is echter een probleem aan verbonden. Voor een ander is het namelijk minder aangenaam om krachttermen te moeten aanhoren die worden begeleid door de agressieve energie die daar bij hoort. Het schuld- en boetekleed wordt je dan snel toegeworpen. En dat zet dan weer aan tot nog meer vloeken.
Maar wie mij in stressvolle uren pas echt het gevoel geeft een monster van de bovenste plank te zijn, is onze hond. Zij vindt vloeken heel vreselijk. Al zeg ik slechts zachtjes voor me uit: ‘Kut kut kut’, is zij al uit balans. Met grote angstpupillen kijkt ze mij beschuldigend en dwingend aan. Ik moet er onmiddellijk mee ophouden.
Als ze toevallig aan mijn voeten ligt, tilt ze bij de eerste de beste stemverheffing haar kop op en boort haar donkerbruine ogen in mijn ziel. Als ze zó kijkt, realiseer ik mij dat ik met iets schandaligs bezig ben.
Mocht alle stress tot een heftige woordenwisseling in de echtelijke sfeer leiden, dan is het hek helemaal van de dam. Met alle lichaamstaal die ze tot haar beschikking heeft, laat ze ons weten dat dit absoluut not done is, waar we mee bezig zijn. Kijk eens wat we nu met haar doen, zegt haar nerveuze lijf. Totaal van slag duikt ze ten slotte achter het gordijn.
Zo word ik telkens met mijn neus op de feiten gedrukt. Feiten die er niet om vloeken, pardon, liegen. Als ik gestrest ben, moet ik gaan mediteren. En een goedverzorgde Nederlandse mantra prevelen.

© 2011

Natte mouwen

jessegadse!

Een van de vele dingen waar ik niet tegen kan, zijn natte mouwen.
Ik geef even een voorbeeldje anders snap je er misschien niets van. Want de meeste mensen geven helemaal niets om natte mouwen.
Maar ik wel, helaas.
Ik ben bezig geweest met een handwasje. Of aan het soppen geslagen in huis. En dan gebeurt het: een of zelfs alle twee de opgestroopte mouwen laten zichzelf zakken. En pardoes zijn ze nat aan de uiteinden.
Dat vind ik een heel onaangenaam gevoel. Het is koud, het plakt en het verzwaart.
En als ik ze dan weer probeer op te stropen, met de natte kant omgeslagen naar buiten, dan protesteren ze, mijn mouwen. Er valt dan geen land meer met ze te bezeilen. Ze hadden hun zinnen gezet op een uitstapje naar het water. Dat  laten ze zich niet zomaar afnemen.
Ik voel hoe ze tegenstribbelen, met alle macht. Er rest mij niets anders dan het kledingstuk met lange mouwen uit te trekken. En een T-shirtje aan te doen met korte mouwtjes.
Dat ik daar nou niet eerder op kwam.
Ik hang het shirt met de lange mouwen met natte uiteinden over het droogrekje. Daar is ook iets heel geks mee. Want hoe grondig ik het vocht ook uit de punten gewrongen heb, het duurt heel erg lang voordat ze droog zijn.  Veel langer dan een wasje uit de machine, zelfs al is die op weinig toeren gecentrifugeerd.
Alsof de mouwen wraak nemen, denk ik dan. Zo neurotisch ben ik nou.

© 2011